Wat fijn om weer thuis te zijn!

26 oktober 2016 - Maassluis, Nederland

Aangezien ik na mijn terugkomst de tijd nuttig heb besteed met vrijwel alleen maar slapen, komt mijn laatste verhaal iets later dan verwacht. Ondertussen wel meer de tijd gehad om na te denken over wat ik nou allemaal heb meegemaakt en stiekem heb ik mijn verhalen ook al mistens drie keer teruggelezen.

Het is jammer dat je niet twee keer met je vingers kan knippen en dat je dan in Amerika of weer terug in Nederland staat. Die vliegreis is namelijk slopend. Gelukkig had ik nu een vlucht via Houston, waardoor de reis als het ware werd gesplitst. Maar alsnog is het niet mijn favoriete onderdeel. Het opstijgen en de eerste paar uur gaan prima, maar wanneer je op je klok kijkt en je ziet dat je nog niet eens op de helft bent, gaat de tijd ontzettend langzaam. Mijn benen begonnen zeer te doen, bijna te vergelijken met groeipijn door het lange zitten en de meeste mensen om mij heen lagen binnen het uur al te slapen. Sommige hebben zelfs bijna de hele reis geslapen. Jammer dat het mij niet lukt, dan had de tijd in ieder geval zo voorbij gevlogen! 

Vliegreis over de canyons waar ik mijn tweede week wasDe steden in Amerika: in the middle-of nowhere tussen de ruige natuur

Uiteindelijk kwam ik de volgende ochtend om 10 uur 's morgens Nederlandse tijd aan. Wel vreemd, want ik vloog de ochtend daarvoor om 09:10. Ik heb dus een halve dag niet meegemaakt vanwege het tijdsverschil. 

Tijdens de hele vliegreis vond ik het eigenlijk best jammer om naar huis te gaan. Ik heb ontzettend gave dingen meegemaakt, onwerkelijke dingen gezien en eigenlijk alles wat je op TV voorbij ziet komen nu in het écht mogen meemaken. Iets om nooit te vergeten. Maar nadat ik als avonturier weer veilig bij mijn moeder in haar armen kon vliegen, was het ook wel weer fijn om terug te zijn.

Zoals ik al aangaf heb ik de eerste dag eigenlijk alleen maar geslapen. Niet eens zo zeer door het tijdsverschil en een zogenaamde jetlag, maar meer omdat je 12 uur hebt gereisd en ik gewoon gesloopt was. Ook de overweldigende indrukken van de afgelopen drie weken en de lange autoritten spelen daar denk ik een rol in.

Toen ik eenmaal een beetje was bijgekomen, heb ik bekant een presentatie staan geven aan mijn ouders en zusje van alle foto's. Op het moment dat je daar bent heb je het niet zo in de gaten, maar bij terugkomst had ik maar liefst 750 foto's op mijn telefoon staan. Wel leuk om al die foto's terug te kijken en alles als het ware nog een keer mee te maken. 

Beren, herten, elanden, wasberen, bizons, condors en coyotes. Een kleine selectie uit alle dieren die ik tegenkwam zonder entree te hoeven betalen voor een dierentuin. Evenals de mooie omgeving, de natuurparken waar de foto's lijken op posters die je kunt inlijsten en in je huis kan hangen. En dan de grote steden San Francisco, Las Vegas en LA, met omzettend grote verschillen tussen arm en rijk en de toeristische trekpleisters die je kent van TV.

De leukste ervaringen van mijn reis waren toch wel de natuurparken. Echt zo onwerkelijk om die omgevingen te zien als je in een saai en plat land leeft als Nederland. Ook de strip in Las Vegas met alle attracties staan nog op mijn netvlies. Een plek waar niets te gek is en iedereen in een echte feeststemming is. 
Ook de minder leuke dingen zijn me bijgebleven. De duizenden zwervers op de grond, de één nog aangrijpender dan de ander. Ook de grote hoeveelheid dode dieren langs de weg, want echt zonder grappen: dat gaat ook echt om honderden dieren. Iets wat ik ook echt niet gewend ben in Nederland of andere landen waar ik tot nu toe ben geweest. In Nederland hebben we volgens mij nog niet eens zoveel levende dieren, laat staan dat deze ook nog eens langs de weg zouden liggen. 

Alhoewel ik de laatste week flink ziek werd van de zenuwen en ik mede door de grote investering bijna begon te twijfelen of ik er wel goed aan zou doen, ben ik zo ontzettend blij dat ik deze reis heb mogen maken! Nu gaan we eerst maar eens flink bijkomen en maandag weer aan het werk alsof er niets is gebeurd. Ik hoef in ieder geva niet meer dagelijks 400 kilometer te rijden en uit mijn koffer te leven. Het 'normale leven' gaat weer beginnen, maar eigenlijk was mijn leven van de afgelopen maand ook wel heel tof. Het cliché verhaal van 'als ik de tijd terug kon draaien zou ik dit of dat anders doen' gaat bij mij niet op. Ik zou het namelijk lekker precies hetzelfde doen. Kon ik de tijd maar terugdraaien: dan kon ik dit alles nog een keer meemaken! 

Foto’s

4 Reacties

  1. Oma en Opa:
    26 oktober 2016
    Lieve Daisey, het was fantasties deze gave vakantie zowel voor jou als voor ons de geschreven de reis verhalen of we er zelf bij waren en de schitterende foto's wij hebben er van genoten we zien je morgen Liefs Opa en Oma XXXX
  2. Rene:
    26 oktober 2016
    Hoi Dais, welkom thuis! We spreken elkaar snel hoop ik. Ik ben ontzettend benieuwd naar nog meer verhalen en natuurlijk foto's!
    Groetjes, Rene
  3. Mylene:
    27 oktober 2016
    Hoi daisey, bedankt voor je reactiell En fijn om te lezen dat je weer veilig thuis bent en niks anders zou doen. Zelf ben ik 5x in Amerika geweest en vind het elke keer weer fantastisch. ( wel de Grand Canyon west gezien maar verder geen nationale parken) wat is je mailadres zodat ik eventuele vragen kan mailen? Groetjes Mylene
  4. John en nel:
    31 oktober 2016
    Ha Daisey.Wat een belevenis, wij hebben genoten van al die verhalen alsof we er zelf bij waren ,het zal wel niet meevallen om hier weer de draad op te pakken, maar jou kennende is dat inmiddels vast goedgekomen.lieve groetjes van Opa enOmaxx