Universal Studios, Hollywood en Beverly Hills

Gisteravond heb ik hard m'n best gedaan om uit te vinden wat de beste manier is om jezelf te vervoeren binnen Los Angeles. Van Google werd ik ook niet veel wijzer, want de één gaf aan dat vervoer per bus of auto niet te doen is door het verkeer terwijl de ander juist zei dat het openbaar vervoer helemaal ruk was. Hoe je het ook went of keert: lopen is veel te ver dus ik moest me toegeven aan één van de twee bovenstaande. 

Uiteindelijk na veel wikken en wegen besloot ik te gaan voor het openbaar vervoer. Verschillende mensen op verschillende forums gaven namelijk aan dat deze flink verbeterd is in de afgelopen tijd. De reizen zouden dan wel een stuk langer zijn dan de metrolijn in Rotterdam, maar ik zou in ieder geval kunnen in-en uitstappen waar en wanneer ik kon en wilde.

Vol goede moed begon ik dan ook mijn wandeling richting het dichtstbijzijnde metrostation. Eenmaal onderweg kwam ik bussen tegen met de tekst 'fast metro'. Ik geloof dus niet dat mijn definitie van een metro helemaal overeenkwam met de metro's hier in LA. Als dit inderdaad het metronetwerk was - dus over de weg - kon ik net zo goed mijn eigen auto pakken. Dan was ik helemaal onafhankelijk en ik kon pas écht in- en uitstappen wanneer ik wilde.

Zo snel als dat ik mijn wandeling was begonnen richting de metro, zo snel was ik ook weer terug bij mijn auto. Nadat ik mijn TomTom eenmaal had ingesteld op de juiste route (wat is dat ding een uitkomst zeg!) kon mijn reis door LA beginnen. Bij de receptie hadden ze me inmiddels al in gebrekkig Engels verteld dat er genoeg parkeerruimtes zijn. Ook zo'n dingetje: ik zit in een land waar je verwacht dat iedereen Engels spreekt. Zeker in een wereldstad als deze. Maar nee, in dit hotel spreken ze voornamelijk Spaans. Laat dat nou net een taal zijn waar ik geen jota van begrijp. 

Eenmaal op de weg merkte ik dat het inderdaad druk is op de wegen, maar dat het niet heel anders is dan de binnenstad van Rotterdam. Alleen dan met 4-baanswegen. En meer auto's. Je moet dan ook behoorlijk wat ervaring hebben met autorijden, maar na meer dan 4000 kilometer te hebben gereden in de afgelopen 3,5 week geloof ik wel dat ik tot deze categorie behoor. 

Ik besloot eerst naar Universal Studios te gaan. Ik had daar namelijk zoveel verhalen van gehoord en het lag ook nog eens het verste weg van mijn hotel. Mijn tactiek voor deze overdreven grote stad is om eerst alles te bekijken wat het verste weg ligt, zodat ik de rest van de dag genoeg tijd heb in de omgeving die dichterbij m'n hotel ligt. 

Nadat ik mijn auto had (laten) parkeren, heb ik een kijkje genomen in de wereld van verschillende films en series. Super grappig om dat soort dingen in het écht te zien. Zo heb ik bijvoorbeeld de toverstaf van Harry Potter vastgehouden en heb ik een kijkje genomen in de wereld van de Simpsons. Zo'n beetje alles kwam voorbij. Ontzettend tof om te zien dat dit alles ooit is bedacht door iemand en dat er nu honderden mensen leven in een fictieve wereld. Ik zag namelijk mensen gekleed alsof ze naar Zweinstein gingen en ik denk dat deze mensen nog echt in deze waan leven ook. 

Ik heb werkelijk waar mijn ogen uitgekeken en besloot na twee uurtjes terug te keren naar mijn auto om richting Hollywood te gaan. Wéér zo'n plek die ik gezien moet hebben! 

Eenmaal aangekomen in Hollywood parkeerde ik mijn auto langs de weg. Super handig dat betaald parkeren hier. Ieder vakje heeft gewoon z'n eigen parkeermeter, zodat je niet net als in Rotterdam eerst honderd meter hoeft te lopen. Daarnaast is het systeem ook heel gemakkelijk: je geeft aan hoelang je wilt parkeren, gooit er wat geld in of een creditcard en de meter geeft aan wanneer je je auto weer weg moet hebben gehaald. Makkelijker kan haast niet.

Eenmaal lopend in Hollywood besefte ik me dat ik totaal geen idee had waar ik heen moest. Het is niet zoals in Las Vegas één lange straat waar alles te vinden is. Het is meer een grote wijk waar je precies moet weten welke straat je moet hebben. Ik liep daarom het eerste de beste winkeltje in om het te vragen en het bleek dat ik al een tijdje op de zogenaamde 'walk of fame' liep. Dat heb ik weer. Toen ik weer buiten kwam zag ik inderdaad alle sterren met namen op de grond. Daar had ik natuurlijk helemaal niet op gelet.

Ik liep de straat door, vol bewondering naar de grond kijkend om te zien welke sterren ik allemaal kende. Nadat ik zo'n vijf keer tegen andere mensen aanbotste omdat ik totaal niet voor me keek, besefte ik dat ik welgeteld 4 namen van de totaal honderden sterren herkende. Nou ben ik niet heel goed met namen, maar dat leek me toch niet helemaal de bedoeling. 

Uiteindelijk stuitte ik op een theater met bij de ingang verschillende hand-en voetafdrukken van mensen die ik wél kende. Van de Harry Potter crew, Tom Hanks, Eddie Murphy tot Will Smith. Ik heb ze allemaal voorbij zien komen. Toch best grappig dat ooit deze mensen hier gebukt stonden om zijn of haar hand-en voetafdruk te plaatsen.

Nadat ik zo'n zes verschillende giftshops, 300 tegels met namen en verschillende straatartiesten verder was, besloot ik een kijkje te nemen in Beverly Hills. De stad is behoorlijk groot met veel verschillende uithoeken die ik allemaal gezien wil hebben, dus ik kon ook weer niet te lang in Hollywood blijven. 

Op de weg merkte ik al dat ik de rijkere buurt in reed. De pick-ups maakte plaats voor dure sportauto's en casual geklede mensen veranderden in zakenlui met dure pakken. Veel grote huizen, oprijlanen waar je een benzinestation voor nodig hebt en een uitzicht over de hele stad. Hier voelde ik me uiteraard ontzettend thuis. In mijn dromen dan.

Tijdens een ritje naar Beverly Hills moet je ook wel de Rodeo Drive hebben gezien, dé winkelstraat van LA. Ik viel bijna achterover van de prijzen. Een simpele jurk ging niet weg voor onder de 200 dollar en dan te bedenken dat sommige mensen met tassen vol spullen de straat uit liepen. Zonde van hun geld denk ik dan, maar ze zullen van ellende wel niet weten wat ze anders met hun geld moeten doen. 

Aangezien het uiteindelijk al een klein beetje begon te schemeren en het drukker werd op de wegen, besloot ik terug te keren naar mijn hotel. Voor het mooie was ik net te laat vertrokken, want ik heb wéér de hele weg stapvoets moeten rijden. Toch heeft het wel wat om je te mengen in de massa zonder dat mensen weten dat je uit een ander deel van de wereld komt. Zeker toen ik Beverly Hills uitreed keken mensen me aan alsof ik één of andere bekende ster was. 

Nadat ik onderweg wat kip had gegeten, kwam ik rond 8en aan in mijn hotel. Inmiddels lig ik moe maar voldaan in mijn bed met mijn gedachtes alweer bij morgen. Dan ga ik namelijk eerst de zogenaamde Mulholland Drive uitrijden: de straat in Hollywood Hills waar verschillende bekende (wereld)sterren wonen of hebben gewoond. Ik heb een heel lijstje gemaakt, variërend van het oude huis van Michael Jackson tot het huis van Madonna. Ook Sylvester Stallone en Steven Seagal komen er in voor. In hoeverre ik ook echt in staat ben om de huizen te bekijken weet ik nog niet, maar het is al cool om te kunnen zeggen dat ik op de oprijlaan heb gestaan van één van deze mensen.

Na mijn bezoek aan Hollywood Hills ga ik naar Santa Monica en Venice Beach om lekker van de zon en de verschillende attracties te genieten. Ook denk ik dat ik een goed restaurant ga uitkiezen met uitzicht op zee voor mijn laatste diner hier aan de andere kant van de wereld. Alhoewel ik het ontzettend naar mijn zin heb gehad hier, is het toch ook wel fijn om strakjes weer lekker in Nederland te zijn!